Uyumsuz çiftler görürüz bazen, tencere kapak olmayan ama uzun yıllardır beraber olan çiftler. Yıllar içinde birbirine kinlenen, iletişimi kopan, aynı şeylere gülmeyen, aynı manzaraya bakmayan, artık nadiren belki uyumadan uyumaya beraber zaman geçiren çiftler. Kimi işine, kariyerine, kimi çocuğuna, yani birbirleri dışında her şeye adarlar kendilerini. Peki, bu insanlar birbirlerine iyi gelmediklerini halde neden beraber olmayı sürdürürler? Malcolm & Marie filminde güzel bir kesit sunulur bu duruma dair. Filmin sonu izleyiciye bırakılır. Marie gidecek midir, kalacak mı? Toksik ilişkilerin de olayı budur zaten. Her ikisi de eşit derece de olası ve belki de bir aradadır. Marie kalsa da aslında gitmektedir içten içe. Gitse de kalacaktır bir miktar. Adı üstünde ilişki toksiktir. Zehirlemiştir, kanına karışmıştır kadının ve adamın. İnsan gitse ne kadar gidebilecektir, kalsa ne kadar? Genelde kalmayı seçerler, o kaotik ama güvenli, bildik ilişkinin içinde. Her şeye rağmen, tüm kusurlarıyla birbirini kabul eder o iki insan. Ya da en azından, daha iyi bir seçenek ile karşılaşana kadar... Biten birçok ilişkinin ve evliliğin, uzun yıllardır birbirine tahammül eden insanların tahammül sınırının noktalanması sonucunda meydana geldiğini düşünüyorum. Birbirine sonsuz sevgi ve saygı ile bağlı olan insan sayısı o kadar az ki... Bu kişiler birbirlerini bulmuşlarsa şayet, bu kadar istatistiksel imkansızlığın ortasında hem de, sıkı sıkı tutunmalılar birbirlerine. Bize gelince... yalnız kalmamak ya da sözde sevgi uğruna çekilen bunca ıstırap niye?
Yorumlar