Bir Gün

Bir parkta oturmuşum

Beyazıt'ın kulesini seyrederken
Sımsıcak bir güneş parlıyor

Sanat limanına dev bir gemi yanaşmış
İçinde yüzlerce insan
Ve çocuk çığlıkları

Sonra amaçsızca yürürken Galata'da
Okulu kırmanın dayanılmaz hafifliği omuzlarımda
Yanıbaşımda şehir amansızca akıp gidiyor

Yalnız değilim hem
Tanıdık tanımadık kalabalıklar etrafımda
Gülümsüyorum

Sonra düşünüyorum her cümle arasında
Paylaşılamayan her dakika için
Üzülüyorum

Merak etmemek elde mi
Keşiflerimde yoldaşım
Sorularıma cevabım
Kahkahalarıma yankım
Yanıbaşım

Ne zaman sen olacaksın?

Dalya 12/11/2010